شرکت غواصی ، تجهیزات غواصی

دیابت و غواصی


بازدید : 497 نفر


برای چندین دهه ابتلا به دیابت یکی از مواردی بود که به عنوان مانعی برای کسب مجوز غواصی محسوب می ‌شد. به ‌خصوص ابتلا به دیابت تیپ یک جزء کنتراندیکاسیون‌های قطعی غواصی اسکوبا در دریا بود.

گرچه این حقیقت واضح وجود دارد که بسیاری از افراد دیابتی غواصی ‌های متعدد موفقیت آمیز و بدون عارضه ‌ای داشته ‌اند. در این مبحث بر آنیم که نتایج مطالعات اخیر را مروری کرده و نهایتاً بینش بهتری نسبت به انجام غواصی و خطرات آن در غواصان دیابتی داشته باشیم. اطلاعات آماری و علمی دقیقی در این مورد وجود نداشته و به نظر می ‌رسد که اعلام نظر دقیق دراین مورد نیاز به بررسی‌ های کاملتری دارد. وجود سوالات فراوان باعث شد که در سال 1994 کمیته دیابت آمریکا و انجمن طبی زیرآب و هیپرباریک نشست مشترکی تشکیل داده، و به بررسی اطلاعات موجود پرداختند و نتیجه کلی را به شرح زیر اعلام کردند (1):

خلاصه پیشنهادات کمیته غواصی و دیابت

اطلاعات موجود برای تجویز غواصی در افراد دیابتی کافی نیست و برای اعلام نظر قطعی نیاز به بررسی‌های بیشتری وجود دارد.

تعداد قابل قبولی از دیابتی‌های درمان شده با انسولین یا داروهای پایین آورنده قند خون، در حال حاضر مشغول غواصی هستند.

افراد دیابتی در حال درمان با انسولین یا قرص‌های پایین آورنده قند خون در معرض افزایش خطر ناشی از غواصی به‌ خصوص به علت حملات هیپوگلیسمی هستند.

دیابتی ‌های درمان شده با انسولین یا داروهای پایین آورنده قند خون وقتی که اقدام به غواصی می‌کنند باید دیگران شامل همراهان، مربی و خانواده را در جریان خطرات موجود بگذارند.

تا زمانی‌که اطلاعات کافی در دسترس نباشد بهتر است افراد زیر را از غواصی منع کنیم:

الف - افراد با سابقه حملات شدید هیپوگلیسمی (مثل: کاهش سطح هوشیاری، تشنج یا مواردی که منجر به مداخله دیگران شده است) در طی 12 ماه گذشته.

ب - افراد با عوارض پیشرفته دیابت مثل: رتیتوپاتی، نوروپاتی و بیماری عروق کرونر.

ج - افراد با حملات هیپوگلیسمی بدون علامت (یعنی فقدان علایم هیپوگلیسمی علیرغم قند خون پایین(.

د - افراد با دیابت کنترل نشده.

دیابتی‌هایی که خوب کنترل شده‌اند و تحت درمان با انسولین یا داروی خوراکی بوده‌اند و اطلاعات کافی از بیماری دارند و با آموزش چگونگی برخورد با موارد اورژانس، قادر به انجام غواصی می‌باشند.

نظر کلی انجمن دیابت و غواصی بر این است که افراد دیابتی که خوب کنترل شده‌اند و تحت درمان مناسب می‌باشند منعی برای غواصی ندارند لیکن بدین ترتیب محدودیت‌های مشخصی برای انجام ورزش غواصی گذاشته شد.

و اما مطالعات انجام شده موجود در این زمینه:

از سال 1991 تا 1995، 129 غواص دیابتی با تیپ یک دیابت به یک پرسش ‌نامه درموردفعالیت‌های غواصی پاسخ دادند (2). اینها بالای هفتاد هزار غواصی بدون هیچ عارضه‌ای داشتند و تحت نظر کلوپ غواصی بریتانیا بودند. در مطالعه دیگری در سال 1995 کروگر و همكاران گزارش کردند که از هزار غواصی بدون عارضه تنها در 4 غواصی علایم خفیف هیپوگلیسمی را گزارش کرده‌اند که با مصرف خوراکی گلوکز بر طرف شده است. اما قند خون اینها زیر آب اندازه گیری نشده است (3).

در مطالعه وایت هاوس 18 غواص با دیابت تیپ یک پرسش ‌نامه‌ای را پر کردند اما هیچ‌ کدام علایم نداشتند و نویسنده نتیجه گرفته است که غواصی منعی دردیابت ندارد به شرط آنكه دیابت فرد به خوبی کنترل شده باشد (4).

در 1997 Edge و همکاران هشت غواص با دیابت تیپ یک را مورد مطالعه قرار داده‌اند، در حالی‌ که وضعیت غواصی در 30 متر را برایشان در یک اتاق هیپرباریک مشابه سازی شده بود و تمام این غواصان حرفه‌ای بودند. بعد از اینکه FBS غواصان چک شد انسولین تزریق گردید و یک صبحانه معمول صرف شد. یک ساعت بعد قند خون آن‌ها اندازه گیری شد. هر غواص16 دقیقه ورزش انجام داد و زمانی معادل 23 دقیقه (18 دقیقه در عمق و 5 دقیقه صرف بالا آمدن) غواصی نمود.

قند خون در فواصل منظم برای 5 ساعت از شروع غواصی حین و بعد از آن اندازه گیری شد. در این میان هیچ غذا یا نوشابه یا دارویی مصرف نگردید و نهایتاً درهیچ ‌كدام ازغواصان هیپوگلیسمی مشاهده نشد (5 و 6).

این مطالعه نشان دهنده چندین یافته مهم است:

اول: هیچ تفاوت آماری قابل قبولی بین سطح قند خون در فشار معمولی هوا و در فشار 4 بار مطلق زیر آب وجود نداشت. بنابراین اطلاعات حاصل نشان داد که غواصی و افزایش فشار بر روی غواص سبب تغییر قند خون نمی شود.

دوم:غواصان علیرغم انجام ورزش سنگین و یک پریود گرسنگی بعد از آن هیچ‌ کدام دچار علایم هیپوگلیسمی نشدند.

در سال 1995 Burghan  گاید لاینی رهنمودی را ترسیم کرد که شامل تمام توصیه‌های قبلی کمیته غواصی و دیابت می‌ شد و درآن کنترل دیابت و رهنمودهای عمومی ایمنی شامل اندازه گیری‌های قند خون برای پیشگیری از هیپوگلیسمی و برخورد مناسب اورژانسی با هیپوگلیسمی در نظر گرفته شده بود. در این راهکار پیشنهادی از اندازه گیری ‌های مکرر قند خون توسط خود فرد و تست کتون قبل و بعد از غواصی استفاده شده است (7).در 1995 بورگان و وینست یک مطالعه بر روی 32 غواص با دیابت تیپ یک انجام دادند و گزارش کردند که با گایدلاین بورگان آنها 146 غواصی بدون هیچ عارضه‌ای داشته‌اند (8).

 . Lerch و همکاران هم در مطالعه دیگری این یافته‌ها را تایید کردند (3).آنها 7 غواص دیابتی تیپ یک را با گایدلاین بورگان پیگیری نمودند. درهمان زمان Prosterman کمپِ DAVI (کلوپ دیابتی‌های غواص( را تشکیل داد و در آن از روش تغییر یافته بورگان استفاده می‌کرد. بدین شکل که از چارت برای کنترل دیابت استفاده می‌نمود و قند غواصان را قبل، حین و بعد از غواصی اندازه گیری می ‌کرد؛ این محل جای مناسبی برای آموزش غواصان دیابتی و تغییر روش آنها بود و درتمام مدت کار، این افراد هرگز علایم یا حملات هیپوگلیسمی نداشتند (9 و 10).

در سال 1995 اسکات، پروتکلی را برای آموزش دیابتی‌های غواص طراحی کرد (11) و از رهنمود قبلی برای غواصان استفاده نمود. این طرح شامل غواصی دراستخر و آب‌های آزاد بود و نتیجه‌ گیری كرد که این دو فرقی با هم ندارند. دراین غواصی‌های شبیه سازی شده قند خون مرتباً کنترل می ‌شد و دوز انسولین بر اساس قند قبل و بعد از غذا تنظیم می‌شد. در طی 6 سال هیچ حادثه‌ ای گزارش نگردید. در سال 1997 DAN به بررسی تغییرات قند خون افراد دیابتی تیپ یک حین غواصی پرداخت؛ با این فرضیه که اگر غواصان این رهنمود‌ها را رعایت کنند چند حمله هیپوگلیسمی خواهند داشت. 33 غواص با دیابت تیپ یک تقریباً کنترل شده تحت مطالعه قرار گرفتند. قند خون قبل و بعد از غذا کنترل می ‌شد و لازم بود كه قند خون قبل از غواصی بالای 80 باشد. ظرف 5 روز 423 غواصی انجام شد. هیچ عارضه ثانویه منجر به هیپوگلیسمی روی نداد. 2 نفر قند خونشان بعد ازغواصی بین 60-40 بود ولی علایم هیپوگلیسمی را نداشتند و کاملاً هوشیار بودند. همچنین DAN نتیجه ‌گیری کرد که کنترل دقیق قند خون ازحملات هیپوگلیسمی جلوگیری می‌کند و گزارش نمود كه تغییرات قند خون قبل و بعد ازغواصی در یک یا چند بار غواصی متوالی یکسان است (12).

در سال 2005 هم مطالعه‌ای به منظور تغییر در قوانین غواصی فرانسه انجام شد که درآن غواصان دیابتی که کنترل مناسبی داشتند (2/7=C1HbA) در طی 4 روز 8 بار غواصی تا 20 متر و در دمای 16-12درجه سانتیگراد داشتند ودرطی این بررسی نیزهیچ موردی از هیپوگلیسمی در ایشان گزارش نشد (13).

در بررسی بر روی علل مرگ غواصان حین غواصی در ژاپن 28% از علل، بیماری‌های داخلی بود اما دیابت وعوارض آن جز آنها نبود (14).

در سال 2005 هم گزارش  edgeدر مورد غواصی 393 غواص (269 مرد و 54 زن) که مجموعاً 8760 غواصی درعرض11 سال انجام داده بودند منتشر شد که نتیجه آن 2 مورد مرگ بود که هردو فرد دیابت تیپ دو داشتند. یک حمله هیپوگلیسمی زیر آب در یک غواص وابسته به انسولین بود و نتیجه حاصل مشابه مطالعات قبلی بود (15).

در 2006 پوالک و همکاران 7 غواص16-17 ساله دیابتی را تحت مطالعه قرار دادند و قند خون را در 10، 30 و 60 دقیقه بلافاصله بعد ازغواصی کنترل کردند. در 42 غواص با حداکثر 14 دقیقه زمان زیر آب هیچ گزارشی از هیپوگلیسمی مشاهده نگردید (16).

فیزیولوژی

هیپوگلیسمی به عنوان ریسك بزرگ هر كار ورزشی در افراد دیابتی و از جمله غواصی محسوب می‌شود. عملكرد مغزی، به سطح گلوكز خون بسیار وابسته است. نقصان قضاوت، فقدان تمركز و حتی افت سطح هوشیاری نتیجه افزایش شدت هیپوگلیسمی است. چنین سناریویی اگرطی یك غواصی رخ دهد، نه تنها برای غواص خطرناك است، بلكه برای همراهان وی هم خطر آفرین خواهد بود. احتمال ایجاد هیپوگلیسمی در دیابتی‌های تیپ یک بیشتر ازدیابتی ‌های تیپ دو است. در طی ورزش استفاده ازاكسیژن، گلوكز، گلیكوژن كبدی و تریگلیسیرید عضلات و اسیدهای چرب آزاد توسط عضلات بیشتر می‌شود. در افراد غیر دیابتی استفاده از گلوكز باعث ایجاد پاسخ‌های هموستاتیك در جهت نرمال نگه داشتن سطح خون می‌گردد. در این افراد ترشح انسولین كاهش یافته، سطح هورمون های بالا برنده قند خون افزایش می ‌یابد و گلوكونئوژنز كبدی زیاد می ‌شود. چنین پاسخ متابولیك طبیعی در افراد دیابتی مشاهده نمی‌شود (1).

در افراد مبتلا به دیابت تیپ یك، انسولین آندوژن وجود ندارد كه توسط خود بدن تنظیم شود و مكانیسم هورمون‌های بالا برنده قند خون هم ممكن است نقصان داشته باشند. بنابراین تنظیم انسولین و غذای كربوهیدرات مصرفی در غواصان دیابتی برای نگهداری قند خون در حد طبیعی مهم است.

در دیابت تیپ دو، پاسخ متابولیك به ورزش ممكن است نقصان سطح انسولین پلاسما داشته باشد، اما نه به اندازه تیپ یک .معمولاً كاهش نمی ‌یابد و تولید گلوكز آهسته می‌شود، اما افت قند خون به ندرت اتفاق خواهد افتاد

استثناء مورد بالا شامل افراد دیابتی تیپ دو است كه سولفونیل اوره یا انسولین دریافت می‌كنند. یك پزشك ممكن است جهت حل مشكل بیمار توصیه به مصرف كالری بیشتر و كاهش دوز انسولین یا داروی خوراكی بنماید. توصیه می‌ شود كه دیابتی‌ هایی كه غواصی می‌كنند از سولفونیل اوره استفاده نكنند، چراكه ممكن است منجر به هیپوگلیسمی در آن‌ها شود (1).

استراتژی حین غواصی جهت جلوگیری از حملات هیپوگلیسمی شامل موارد ذیل است:

مصرف غذا بر اساس برنامه تنظیم شده.

كاهش دوز انسولین.

استفاده از محل تزریق و نوع مناسب انسولین.

افزایش دریافت كالری.

برنامه ریزی جهت اندازه گیری قند خون، قبل و بعد ازغواصی(SNBG) .

توجه دقیق به انجام غواصی در افراد دیابتی و موارد جنبی آن الزامی است و شامل آموزش علایم هیپوگلیسمی، ‌نحوه درمان در مواقع اورژانس و به خصوص حضور همراه حین غواصی خواهد بود. فرد همراه باید غیر دیابتی بوده، با دیابت آشنا و قادر به برخورد مناسب با حوادث هیپوگلیسمی باشد.

هیپوگلیسمی تاخیری، خطر بالقوه بزرگ دیگری است كه غواصان دیابتی را تهدید می‌كند. در طی ورزش سلول ‌های عضلاتِ اسكلتی دچار افزایش حساسیت به انسولین می ‌شوند تا بتوانند گلوكز بیشتری دریافت كنند.‌ همراه با افزایش نیاز، ذخایر گلیكوژن در عضلاتِ اسكلتی و سپس در كبد كاهش می‌یابد. به دنبال ورزش غلظت قند خون ممكن است كاهش یابد، در حالی‌كه سنتز گلیكوژن افزایش می ‌یابد. هر چند كه گلیكوژن كبدی خیلی آهسته‌ تر از گلیكوژن عضلاتِ اسكلتی كاهش می‌یابد. در اثر كاهش این ذخایر، ‌تاخیر درگلوكوژنز كبدی منجر به ایجاد هیپوگلیسمی درغواصان دیابتی بعد ازانجام غواصی می ‌شود كه ممكن است در شب هنگام، 6 الی 15 ساعت بعد ازانجام غواصی روزانه رخ دهد. این هیپوگلیسمی تاخیری حتی در افراد دیابتی كه خوب كنترل شده‌اند هم ممكن است مشاهده گردد. این عارضه احتمالاً وقتی كه غواصان دیابتی چندین غوص در طی چندین روز متوالی انجام دهند، همانند غواصی در تعطیلات، به علت وجود پریود‌های طولانی افزایش فعالیت، رخ خواهد داد (1).

اقدام پیشگیرانه مصرف بیشتر غذا و کربوهیدرات قبل و بعد از انجام غواصی، پرهیز از مصرف کربوهیدرات‌های کمپلکس، مصرف مایعات، پرهیز از مصرف الکل و کاهش فعالیت‌های بدنی دیگر، مانیتور دقیق قند خون بعد از غواصی و کاهش دوز انسولین در صورت نیازمی‌باشد. این بیماران بایستی ازغواصی شبانه خودداری کنند.  ریسک احتمالی دیگر برای غواصان دیابتی عوارض ناشی از هیپرگلیسمی است، به خصوص زمانی که دیابتشان کنترل مناسبی نداشته باشد.  افرادی که در هنگام غواصی هیپرگلیسمیک هستند دچار هیپر انسولینی می‌شوند. درمطالعه DAN در شانزده غواص محدوده قند خون قبل ازاولین غواصی 61 ± 233 میلی گرم در دسی لیتر و در غواصی‌های بعدی 64 ± 218 میلی گرم در دسی لیتر بود.

قند بالای 240 میلی گرم در دسی لیتر ممکن است خطرناک باشد. به‌ خصوص اگر کتونمی خفیفی هم وجود داشته باشد. افزایش فعالیت بدنی ناشی ازغواصی می ‌تواند منجر به ایجاد کتواسیدوز در این افراد شود. اگر سطح انسولین خون بالا باشد سلول‌های عضلانی علیرغم افزایش حساسیت به انسولین نمی توانند از گلوکز استفاده کنند. گلوکاگون سبب تولید گلوکز در کبد می‌شود. اسید‌های چرب به علت نیاز بدن مصرف می‌شوند و نهایتاً فرد دچار کتوز و اسیدوز می‌شود. برای جلوگیری ازكتوز و اسیدوز بایستی قند خون و کتون خون یا ادرار قبل و بعد ازهر بار غواصی بررسی شود و قند خون غواصان دیابتی به خوبی کنترل گردد. در غواصی افراد دیابتی تیپ یک  باید به خوبی بدانند که دوز انسولین خود را با میزان کالری‌های دریافتی در غذا‌های اصلی و میان وعده‌ها تنظیم کنند (1).

ورزش غواصی: دیابتی‌هایی که درغواصی ورزشی اسکوبا شرکت می ‌کنند ضروری است كه در حد بالای استاندارد از نظر فیزیک بدنی باشند، ورزش منظم انجام دهند و بتوانند دیابت خودرا حین ورزش کنترل کنند

آنها باید چارت روزانه برای ثبت قند خون داشته باشند که بفهمند ورزش غواصی بر روی قندشان چه اثری می‌گذارد. این افراد نباید به هیچ کدام از عوارض دیابت مثل: رتینوپاتی، نوروپاتی، نفروپاتی، بیماری‌های میكرو واسكولار و ماکرو واسکولار و یا پای دیابتی مبتلا باشند.HbA1C  در این بیماران بایستی بین 5/6-7 نگهداشته شود؛ سابقه هیچ حمله‌ای از هیپوگلیسمی چه در استراحت چه حین ورزش نداشته باشند؛ هرگز به DKA مبتلا نشده باشند و نهایتاً مجوز پزشکی برای انجام غواصی داشته باشند (17).

دستورالعمل پیشنهادی برای غواصان دیابتی

هنوز محدوده ایده ال قند خون برای قبل از غواصی مشخص نشده است. دستورالعمل پیشنهادی موجود همان دستورالعمل بورگان و وینست است. (7 و 8). لطفا به ضمیمه مراجعه شود.

پیشنهاد می ‌شود 1-2 ساعت قبل ازانجام غواصی یک وعده غذا میل شود. سپس سه بار قند خون ارزیابی گردد (یک ساعت قبل، نیم ساعت قبل و بلافاصله قبل ازغواصی). در این مدت قند خون نباید افت داشته باشد. محدوده مناسب پیشنهادی به شرح ذیل است:

قند خون یک ساعت قبل از غواصی 80-250 میلی گرم در دسی لیتر

قند خون نیم ساعت قبل از غواصی 120-250 میلی گرم در دسی لیتر

قند خون بلافاصله قبل از غواصی 150-250 میلی گرم در دسی لیتر

اگر قند بالای250 میلی گرم در دسی لیتر باشد یا کتون ادرار یا خون مثبت گردد غواصی بایستی متوقف شود. اگر قند خون بیست میلی گرم در دسی لیتر یا بیشتر ظرف یک ساعت افت نماید، بورگان پیشنهاد می‌کند میان وعده دیگری میل شود و قند و کتون چک شود تا به حد مطلوب و ثابت برسد. اکثر غواصان دیابتی می ‌توانند غواصی خود را با قند خون 120-180 میلی گرم در دسی لیتر بدون هیچ عارضه‌ای انجام دهند. پیشنهاد می ‌شود وقتی غواصی در شرایط خاص انجام می ‌گردد، همانند غواصی در جریان آب قوی، آب سرد و یا همراه با انجام کار فیزیکی، زمان غواصی از 20 دقیقه بیشتر نشود و سطح قند خون بین 150-200 میلی گرم در دسی لیتر نگهداری شود.

برخورد با هیپوگلیسمی

تمام غواصان دیابتی بایستی در مورد علایم هیپوگلیسمی و برخورد با آن آموزش ببینند. بهتر است همراه خود یک منبع قابل حمل کربوهیدرات مثل شکلات عسلی که بتوان زیر آب مصرف کرد داشته باشند و به محض شروع علایم به سطح برگردند و قند خون خود را اندازه بگیرند و چنانچه قند خونشان پایین بود درمان کنند. اگر نرمال بودعلت‌های دیگری مثل باروتروما و بیماری برداشت فشار بررسی شود.

نتیجه

در حال حاضر اطلاعات کافی در دست است که ثابت می کند افراد دیابتی که از نظر بدنی متناسب بوده و به خوبی دیابت خود را کنترل می ‌کنند و آموزش‌ های لازم را دیده‌اند می ‌توانند غواصی انجام دهند. برای داشتن یک غواصی ایمن، فرد دیابتیک باید بیماری خود را بشناسد و قادر به کنترل آن حین ورزش باشد و بداند که هیپوگلیسمی زیر آب ممکن است سبب غرق شدن وی گردد؛ از غواصی انفرادی پرهیز کند و همیشه با همراهی که به وضعیت وی آشنایی کامل دارد غواصی نماید (18 و 19).

ضمیمه

توصیه های عمومی قبل از غواصی

داروها: الکل یا دارویی همانند بتا بلوكر‌ها از روز قبل ازغواصی مصرف نشود.

انسولین: از خطا در مصرف بایستی پرهیز شود، مثل اشتباه در مصرف دوزصبح یا بعد از ظهر؛ زمان تزریق نیز بایستی متناسب با مصرف وعده‌های غذایی باشد.

محل تزریق انسولین: تزریق باید بر روی شکم باشد (جذب انسولین بر روی اندام در حال ورزش سریعتر است) محل تزریق نباید اسکار داشته باشد یا هیپرتروفی شده باشد.

غذا: غذاهای اصلی و میان وعده‌ها بر اساس برنامه تنظیمی مصرف شوند. هیچ وعده‌ای فراموش نگردد و یا ازمیزان کالری آن کاسته نشود؛ از غذاهای چرب و کافئین دار پرهیز شود؛ چند میان وعده سبک بهتر است از یک میان وعده سنگین.

ورزش: از فعالیت سنگین ورزشی در طی روز و شب قبل از غواصی خودداری شود، درصورت داشتن برنامه ورزش روزانه بایستی مقدار آن به یک سوم معمول، در روز غواصی تقلیل یابد.

مایعات: افزایش مصرف مناسب مایعات ظرف24 ساعت قبل از غواصی، حداقل 235 میلی لیتر مایع قبل ازغواصی مصرف گردد.

استراحت کافی و هشت ساعت خواب شب قبل از غواصی الزامی است.

شب قبل از غواصی

انسولین:10% از دوز انسولین طویل الاثر کاهش یابد و اگر قند خون تحت کنترل دقیق است این كاهش می‌تواند 20%باشد.

غذا: از غذاهای چرب و کافئین دار پرهیز شود.

صبح روز غواصی

غذا: غذا تقریبا دو ساعت قبل از غواصی میل شود؛ 200 كیلوکالری به میزان وعده معمول افزوده شود؛ در این وعده غذایی مخلوطی از کربوهیدرات و پروتئین پیشنهاد می‌شود.

مایعات: نوشیدن 475 میلی لیتر مایع بدون کالری یا بیشتر درفاصله زمانی قبل ازغواصی پیشنهاد می‌شود؛ مایعاتی که نسبت الکترولیت یک به سه دارند به این منظور مناسب‌ ترند.

انسولین: دوز آن را بایستی با ورزش تنظیم نمود، اگر قند خون ناشتا بین 80-240 میلی گرم در دسی لیتر باشد از دستورالعمل ذیل استفاده گردد:

الف: اگر قند خون به دقت کنترل می‌شود، دوز انسولین رگولار صبح 50%كاهش یابد.

ب: اگر کنترل قند خون دقیق نیست، دوز انسولین رگولار صبح 25% كاهش یابد.

ج: دوز انسولین طویل الاثر 20% کاهش داده شود.

کنترل قند خون

قبل از غذا: اگر قند خون بین 80-240 میلی گرم در دسی لیتر باشد، تداوم دستورات قبلی توصیه می‌شود؛ درمواردی كه قند خون كمتر از80 یا بیشتر از240 میلی گرم در دسی لیتر است و یا کتون مثبت است، قطع برنامه غواصی توصیه می‌شود.

قبل از غواصی: کنترل قند خون و کتون در سه نوبت (یک ساعت قبل، نیم ساعت قبل و بلافاصله قبل از غواصی). اگر تست کتون اول منفی بود می‌توان تست‌های بعدی را انجام نداد. نمونه‌ های انجام شده باید ثابت بوده یا افزایش داشته باشند. محدوده مناسب پیشنهادی به شرح ذیل است:

قند خون یک ساعت قبل از غواصی 80-240 میلی گرم در دسی لیتر.

قند خون نیم ساعت قبل از غواصی 120-240 میلی گرم در دسی لیتر.

قند خون بلافاصله قبل ازغواصی120-240 میلی گرم دردسی لیتر.

علت پیشنهاد این طیف قند میزان ورزش قبل از غواصی است؛ قند خون بالای 240 میلی گرم در دسی لیتر یا کتون مثبت موجب قطع برنامه غواصی می ‌شود. اگر قند خون کاهش یابد پیشنهاد می‌گردد میان وعده مناسبی مصرف شود تا نمونه‌های متوالی قند خون ثابت باقی بمانند

اولین غواصی در روز

استانداردهای غواصی اسکوبا برای جلوگیری از عوارض بیماری برداشت فشار رعایت گردد، زمان غواصی بیشتر از 25-30 دقیقه نشود (در حالت‌های خاص 20-24 دقیقه.

احتیاطات مربوط به هیپوگلیسمی

تمام غواصان دیابتی بایستی در مورد علایم هیپوگلیسمی و برخورد با آن آموزش ببینند. این افراد بهتر است همراه خود یک منبع قابل حمل کربوهیدرات مثل شکلات عسلی که بتوان زیر آب مصرف کرد داشته باشند و همیشه با همراهی که به وضعیت آن‌ها آشنایی کامل دارد غواصی کنند.

دستورالعمل بعد از غواصی

کنترل قند خون: اگر قند خون بلافاصله بعد از غواصی کمتر از 80 میلی گرم در دسی لیتر بود مصرف قند خوراکی همان موقع و اندازه‌گیری قند خون نیم ساعت بعد و تکرار آن تا افزایش قند خون توصیه می‌شود.

اگر قند خون بیش از80 میلی گرم در دسی لیتر بود میان وعده انتخابی بهتر است از کربوهیدرات‌های کمپلکس یا پروتئین باشد.

مایعات: حداقل دو لیوان235 میلی لیتری نوشیدنی بدون کالری نوشیده شود

درآوردن لباس‌های خیس و تعویض آن‌ها برحسب گرم یا سرد بودن.

زمان ماندن درسطح:

استراحت برای 30 دقیقه.

ـ عدم انجام فعالیت‌های سنگین.

ـ ارزیابی قند خون در حضور عالیم هیپوگلیسمی.

ـ مصرف غذا و میان وعده مناسب.

عدم استفاده از انسولین بین دو نوبت غواصی مگر با نظارت مستقیم پزشک.

قطع كردن پمپ انسولین حین غواصی (ولی بعد از آن میتوان به مقدار 50% پایه وصل كرد مگر اینکه هیپوگلیسمی وجود داشته باشد).

غوص دوم در همان روز

تکرار مراحل انجام شده مشابه برای غواصی بار اول.

حداکثر دو غواصی در روز برای افراد دیابتی.