شرکت غواصی ، تجهیزات غواصی

روش نجات یک غواص حبس نفس بیهوش


بازدید : 663 نفر


یکی از گسترده ترین خطرات در غواصی حبس نفس، بیهوشی است – اهمیت ندارد که در آب عمق کم بروز نماید یا در آب عمیق یا از بیهوشی CO2 باشد. مهمترین استدلال قابل قبولِ غواصی به همراه همرزم، احتمال بروز این عارضه است (تا همرزم بتواند غواص را در مواقعی که دچار بیهوشی شده است کمک و مساعدت کند). زمانی که غواص دچار این گونه بیهوشی موقتی می شود به شرایط جسمی خود بی توجه می گردد. در موارد بیهوشی غواصی با حبس نفس، در غواصی که به سمت سطح شنا می کند علایم مختلفی بروز می نماید که به آسانی توسط یک شخص آموزش دیده و با تجربه قابل تشخیص است.

علایم و نشانه های بیهوشی غواصی با حبس نفس:

اگر چه علایم و نشانه های بیهوشی بسیار متفاوت است، لیکن یک محافظ غواص یا فرد پشتیبانی در سطح که با علایم این بیماری آشنایی نداشته باشد فوراً نمی تواند بروز این بیماری را تشخیص دهد. برای غواصی که در حال بالا آمدن است و در شروع بروز علایم بیهوشی معمولاً برای او خیلی دیر شده که بتواند اقدامی انجام دهد و حتی خیلی سریع به دنبال آن هوشیاری خود را از دست می دهد. لذا برترین عامل نجات موفقیت آمیز، متضمن رصد دقیق شروع علایم و نشانه های بیهوشی توسط محافظ غواص یا نفرات پشتیبانی در سطح می باشد. علایم و نشانه های این عارضه به شرح ذیل می باشد:

توقف در بالا آمدن غواص بدون هیچ دلیل روشنی؛

بی حرکت شدن پاهای غواص؛

ممکن است دست های غواص به سمت بدنش به پایین بیافتند؛

چشمان غواص به عقب برگردند یا پلک هایش بسته شوند؛

ممکن است سر غواص به جلو متمایل شود یا اینکه روی سینه اش قرار گیرد؛

شروع به سقوط (غرق شدن) کند؛

ممکن است لرزش یا اسپاسم عضلانی بروز کند.

غواصی که دچار بیهوشی شده و به سطح آب آورده شده است در عرض چند لحظه هوشیاری خود را بدست می آورد. در صورتی که غواص دچار عدم هوشیاری همچنان در زیر آب باقی بماند، پتانسیل تبدیل شدن به قربانی غریق شدن را خواهد داشت. هنگامی که غواص بیهوش، شروع به غرق شدن می نماید، بیشترین کنترل ارادی بدن خود را از دست می دهد. به استثناء واکنش های محافظتی خود که به فرآیند نجات او کمک می نماید. یکی از این واکنش ها لارنگواسپاسم (اسپاسم حنجره) نامیده می شود. لارنگواسپاسم موجب بسته شدن تارهای صوتی می گردد که در نتیجه این واکنش از ورود آب به سیستم تنفسی جلوگیری می شود. بعد از گذشت مدتی اسپاسم حنجره شُل خواهد شد و چنانچه غواص در این لحظه هنوز در زیرآب غوطه ور باشد آب وارد سیستم تنفسی وی خواهد شد و موجب غرق شدنش می گردد. به احتمال خیلی زیاد، اگر غواص به سطح آورده شود و سر وی خارج از آب نگه داشته شود، لارنگواسپاسم او متوقف خواهد شد و غواصی که دچار بیهوشی شده بود، شروع به تنفس خواهد نمود.

چنانچه غواص حبس نفس که دچار عدم هوشیاری شده بعد از یک بازه زمانی کمک نشود و به سطح آب آورده نشود، در نهایت اسپاسم حنجره ای او شُل شده و آب وارد ریه وی می شود که حتی در صورت احیای موفقیت آمیز، مشکلات ریوی را موجب خواهد شد. در ابتدا ممکن است به دلیل لارنگواسپاسم که موجب مسدود نمودن ورود هوا خواهد شد احیای فوری کمی به تعویق افتاده شود. لیکن در نهایت، شُل شدن تارهای صوتی حاصل شده و سپس می توان در آب عملیات احیا را آغاز نمود. چنانچه محققاً آب وارد ریه ها شده باشد، باید توجه دقیقی به غواصی که در حال غرق شدن است مبذول گردد. حتی بعد از احیای موفقیت آمیز و چنانچه حال غواص به نظر خوب برسد. چون ممکن است هنوز از آنچه که غرق شدن ثانویه نامیده می شود تا 24 ساعت بعد از حادثه به دلیل وجود آب در سیستم تنفسی در رنج و خطر باشد. به شدت توصیه می شود که غواص نجات یافته که تحت این رویدادِ نزدیک به غرق شدگی قرار گرفته است هر چه سریعتر و فوری پیگیر ارزیابی و درمان پزشکی وی شوید. حتی اگر غواص اعلام دارد که احساس بهتر شدن را می نماید.

محافظ غواص باید در تمام مراحل همیشه خوب تهویه شود، یا به عبارتی دیگر، زمانیکه محافظ از سطح همکار غواص غوطه ور خود را تحت نظارت قرار می دهد نباید در شرایط بی هوایی قرار گیرد، که بهترین وسیله بدین منظور استفاده از اسنورکل و ماسک است. این بدان معناست که محافظ در وضعیت تنفسی قرار داشته باشد که اگر نیاز به شیرجه رفتن اضطراری پیش آمد، محافظ آمادگی لحظه ای را داشته باشد. هنگامی که محافظ غواص در سطح تشخیص داد که همرزمش در وضعیت بحرانی قرار گرفته است، واکنش مقتضی به این امر نیازمند خیالی آسوده و راحت و بدون وقت کشی است. در چنین شرایطی فقط انجام چند مرحله تنفس عمیق یا تهویه لازم است تا کمک به غواص غیر هوشیار را آغاز نماید. در فرآیند نجات تکنیک های ذیل مورد استفاده قرار می گیرد:

کمک به غواص غیر هوشیار

به هنگام کمک در به سطح آوردن غواص غیر هوشیاری که بیهوشی را تجربه کرده است توجه و مراقبت ویژه ای باید مبذول گردد. پاسخ ارادی بدن در کمبود قطعی اکسیژن (هیپوکسی) ناشی از واکنش های طبیعی بدن به فرآیندهای فیزیولوژیکی می باشد. شخص ناجی از فریاد زدن یا چک زدن بر غواص بیهوش که می تواند موجب خشمگین شدن یا وحشت مصدوم شود باید اجتناب کند. چون که این امر می تواند او را در وضعیت غیر هوشیار باقی نگه دارد.

ترتیب اقدامات نجات غواص بیهوش باید به شرح زیر انجام پذیرد:

سر غواص از پشت باید به کف یک دست تکیه داده شود؛

برای جلوگیری از ورود آب به سیستم تنفسی غواص غیر هوشیار با دست دیگر دهان و بینی او را پوشش دهید؛

با حفظ شرایط فوق در کل مسیر تا سطح آب با شنا کردن به سمت بالا غواص غیر هوشیار را به سطح آب آورید؛

در رسیدن به سطح آب برای باز نگه داشتن راه هوا، کمی سر غواص غیر هوشیار را به عقب متمایل کنید؛

در این شرایط هر وسیله شناوری، از قبیل: قایق، پلت فرم و یا سایر ابزار شناوری تا حد زیادی به مراحل نجات غواص کمک خواهد نمود؛

عینک یا ماسک و یا گیره بینی را برای کمک به گردش هوا و تنفس از روی صورت غواص غیر هوشیار بردارید؛

صبر کنید تا غواص مجدداً هوشیاریش را بدست آورد (تنفس کند، به سوالات پاسخ دهد و ... )؛

در بیهوشی عمق کم زمان حصول هوشیاری معمولاً 3 تا 10 ثانیه خواهد بود؛

در بیهوشی آب های عمیق زمان حصول هوشیاری معمولاً 10 تا 30 ثانیه خواهد بود؛

زمانی که هوشیاری غواص برگشت و تنفس کردن را آغاز نمود، خیلی مهم است که فرد ناجی مراقبت از غواص را تا خروج از آب وی ادامه دهد؛

این امکان وجود دارد که غواص به سطح بیاید و سپس بیهوش شود. لذا، مراقبت و رعایت تمام جزئیات در هر لحظه از زمان توسط افراد درگیر عملیات نجات الزامی است؛

هر گونه غواصی در آن روز باید متوقف شود؛

چنانچه غواص به اقدامات نجات پاسخ ندهد و تنفس را شروع نکند، مراحل زیر را انجام دهید:

تمام وزنه ها و ماسک غواص و ناجی باید رها شوند؛

کمک های اولیه را آغاز کنید، تکان دادن و فراخواندن، باز کردن راه هوایی و بررسی وضعیت تنفس غواص غیر هوشیار- چنانچه غواص تنفس نمی کند اقدامات زیر را انجام دهید:

درخواست کمک از سایرین کنید؛

تنفس مصنوعی را آغاز کنید (ابتدا دو تنفس و به دنبال آن هر 5 ثانیه یک تنفس) حداکثر تا 30 ثانیه؛

غواص را از آب خارج کنید. چه از طریق یدک کردن به ساحل یا به قایق؛

وقتی که غواص به ساحل یا به قایق منتقل شد، راه هوایی را بررسی کنید که باز باشد و تنفس مصنوعی را ادامه دهید و نبض را کنترل کنید. اگر نبض وجود نداشت در خلال تنفس مصنوعی عملیات ماساژ قلبی را نیز انجام دهید؛

با سرویس فوریت های پزشکی (EMS) تماس بگیرید؛

تا رسیدن امداد پزشکی تنفس مصنوعی و ماساژ قلبی را ادامه دهید.

لازم به ذکر است که آموزش کمک های اولیه و احیای قلبی تنفسی برای تمام کسانی که درگیر فعالیت های غواصی آزاد هستند باید در آموزش های آن ها پیش بینی و اجرا شود.